U ponedeljak, 30. juna 2014. godine u KC Rex održana je tribina Psihosocijalne i pravne teškoće s kojima se susreće LGBTIQ populacija u Srbiji - realnost i preporuke, na kojoj su iz različitih uglova sagledane brojne teškoće s kojima se susreću LGBTIQ osobe i njihove porodice u Srbiji i predložen model za njihovo prevazilaženje. Tribina se realizuje u okviru kampanje Skućimo zajednicu, sa ciljem osnivanja centra za savetovanje i podršku LGBTIQ osobama i njihovim porodicama, a u kojoj učestvuju Siguran puls mladih, Labris - organizacija za lezbejska ljudska prava i Gayten-LGBT.

Milan Antonijević, direktor Komiteta pravnika za ljudska prava, govorio je o pravnim problemima i položaju LGBTIQ osoba u Srbiji i istakao važnost dosledne primene instituta zločina iz mržnje kao obavezujuće otežane okolnosti za izricanje kazni za homofobična i transfobična dela, kao i važnost kontinuirane edukacije tužilaca i sudija za rad s LGBTIQ osobama koje su preživele diskriminaciju i nasilje zbog svoje seksualne orijentacije i rodnog identiteta.

O psihosocijalnim problemima s kojima se susreću LGBTIQ osobe u Srbiji govorila je Jelena Milić Jerković, specijalna pedagoškinja, psihoterapeutkinja i dugogodišnja saradnica organizacije Gayten-LGBT. Ona je na primeru osnovnih ljudskih potreba prikazala na koji način je zadovoljavanje i ostvarivanje tih potreba otežano ili onemogućeno za pripadnike različitih manjinskih grupa. Istakavši da su ove potrebe zajedničke svim ljudima, posebnu pažnju posvetila je negativnom uticaju koji predrasude,  odbacivanje, diskriminacija i nasilje ostavljaju na potrebe za sigurnošću, ljubavlju i pripadanjem i poštovanjem i samopoštovanjem.

Lidija Milanović, stručnjakinja za razvoj usluga u socijalnoj zaštiti, govorila je o važnosti osnovanja centra za podršku LGBTIQ osobama i njihovim porodicama, kao jednoj od socijalnoj isključenih grupa. Centar, odnosno opštinsko savetovalište, predstavljalo bi mesto na kome bi ove organizacije pružale edukativne i savetodavne usluge kako bi LGBTIQ osobe i njihove porodice mogle da što lakše i usoešnije prevaziđu socijalne, psihičke i zdravstvene probleme s kojima se susreću, a koje izazivaju i pojačavaju stigma, diskriminacija i nasilje kojima su često izložene/i. Pored direktnog savetodavnog i suportativnog rada, Lidija je podvukla neophodnost kontinuiranog informisanja, edukovanja i senzibilizacije, kako opšte javnosti, tako i zaposlenih u sistemu socijalne zaštite i drugih državnim instititucijama.

U diskusiji koja je usledila nakon izlaganja svi/e učesnici/e su se složili da bi borba protiv homofobije i transfobije trebalo da bude na samom vrhu prioriteta, uporedo sa pružanjem podrške samim LGBTIQ osobama i njihovim porodicama.